İlk Kan

Merhaba.

 Tanıtayım kendimi.

 İzmir'de bir 8. sınıf öğrencisiyim.

 İsmim önemli değil.Gelecekte 7 milyar nüfuslu dünyanın 6,999 milyarlık kısmının duymayacağı bir isim.

 Küçüksün falan demeyin bak.O paragraftan sonra "Ne saçmalayacak bu dingil acep ?" diye takip ediyorsanız ne olur ciddiye alın,sevgiye ihtiyacım var işte lan.Anlayın.

 Bir insan 13 yaşına kadar ne kadar bokluk görebilir ? Evet sayın okur,çoğunu gördüm.Hayır,ailemdeki herhangi bir birey değil.Ben onları hiç tanımasaydım beni çok sevdiklerinden emin olabilirdim.Ama ne yazık ki yaşıyorlar ve sevmedikleri konusunda eminim. 

Ablam,24 yaşında,Endüstri Mühendisi.Regl döneminde evde çikolata bulunmadığı için bana küfretmekten başka bir işe yaramıyor.
Annem,52 yaşında,ev hanımı.Teyzemin kanser oluşundan sonra benle iplerini kopardı.Ne konuşuyoruz ne de selamlaşıyoruz.

 Babam,55 yaşında,Çevre Mühendisi.Tek 'sosyal' aktivitem olan telefonu elimden bırakmam için kıçını yırtar,fakat oğlunu bir sosyal ortama götürmeyi aklından bile geçirmez.Evde bira içemediği için beni kullanıyor dışarıda birlikte içelim diye.

 Ben mi ?

 13 yaşında,öğrenci.Asla arkadaş yapamam,en yakın kız arkadaşım sırf ona asılmayayım diye sevgili yapar.Ki kıçı kalkık hanımefendi beni ondan hoşlanıyorum sanar.S*ktir ordan.At ağızlı.

 Devam edersek,derslerin ilk 5 dakikasını kaçırdığı anda dersten kopan,tenefüslerin çoğunda karşı duvarı boş boş incelemekle geçiren bir şahısım.

 Ne okul turnuvalarında,ne antik kuntik şiir&kompozisyon yarışmalarında herhangi bir başarım yok.Bilgisayar oyunu falan da oynamıyorum.Bilgisayar olsa da oynasak a*ına koyim.Elimdeki telefon bilgisayardan güçlü evdeki.

 Kısacası "İyi de ne bok yiyorsun evladım." diyorsanız söyleyeyim. 

Her sabah 7.30'da kalkıyorum.Ablam ve babam çoktan işe gitmiş annem ise uyuyor oluyor o saatte. Pencerenin önüne çıkıyorum.

Manzarayı süzüyorum ve "Bugğn bir şey değişir mi ki acaba ?" diye bekliyorum.

 Her gün hayatımın daha berbat oluşu dışında bir şey değişmiyor.